6- อัลกุรอานที่เป็น มักกีย์ และมะดะนีย์
اَلْمَكِّيُّ وَالْمَدَنِيُّ مِنَ الْقُرْآنِ
6- อัลกุรอานที่เป็น มักกีย์ และมะดะนีย์
1-คำนิยามที่ถูกต้อง : อัลกุรอานที่เป็น มักกีย์ นั้นคือ : อัลกุรอานที่ถูกประทานลงมาก่อนการฮิจเราะห์ ถึงแม้จะไม่ได้ถูกประทานที่มักกะห์ก็ตาม.
ส่วนอัลกุรอานที่เป็น มะดะนีย์นั้นคือ : อัลกุรอานที่ถูกประทานลงมาภายหลังการฮิจเราะห์ ถึงแม้จะไม่ได้ถูกประทานที่มะดีนะห์ก็ตาม.
ยกตัวอย่างเช่นคำดำรัสของอัลเลาะห์ ตาอาลาที่ว่า :
{ اَلْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِيْنَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِيْ }
“ในวันนี้เราได้ให้ศาสนาของพวกท่านครบถ้วนแล้ว และได้ประทานความโปรดปรานของเราให้แก่พวกท่านอย่างสมบูรณ์ “ (อัลมาอิดะห์ : 3)
อายะห์นี้ถือว่าเป็นประเภท มะดะนีย์ ทั้งที่ถูกประทานลงมาที่ อะรอฟะห์ ในพิธี ฮัจญ์ อัลวะดาอ์.
และเช่นคำดำรัสของพระองค์ที่ว่า :
{ إِنَّ اللهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا اْلأَمَانَاتِ إِلَى أَهْلِهَا .. }
“ แท้จริงอัลเลาะห์บัญชาพวกท่านให้คืนของฝากแก่เจ้าของของมัน “ (อันนิซาอ์ : 58)
อายะห์นี้ถือเป็นประเภท มะดะนีย์ ทั้งที่ถูกประทานที่มักกะห์ ในใจกลาง กะอ์บะห์, ปีที่เข้าพิชิตมักกะห์ (คือปี ฮ.ศ.ที่ 10).
และยังมีคำนิยามอีกมากมาย ที่ไม่รอดพ้นไปจากมีผู้คัดค้าน เช่นบางคนใช้นิยามว่า :
มักกีย์: คืออัลกุรอานที่ถูกประทานที่มักกะห์
มะดะนีย์: คืออัลกุรอานที่ถูกประทานที่มะดีนะห์ . เป็นต้น
สาเหตุที่ทำให้นิยามนี้อ่อน (ดออีฟ) ก็เพราะยังมีอายะห์ อัลกุรอานหลายอายะห์ ที่ไม่ได้ถูกประทานที่มักกะห์ และมะดีนะห์ แต่ถูกประทานในที่แห่งอื่น เช่นที่ ฮุดัยบียะห์ บัดร์ , อุฮุด, ตะบูก และที่อื่นนอกจากนี้.
2- ไม่มีทางที่จะรู้จัก มักกีย์ และมะดะนีย์ ได้ นอกจากโดยอาศัยการรายงานจากซอฮาบะห์เท่านั้น เพราะพวกเขาอยู่ในยุคที่อัลกุรอานถูกประทานลงมา. พวกเขารู้เวลาที่อัลกุรอานถูกประทาน, และรู้สภาวะแวดล้อมขณะที่อัลกุรอานถูกประทานลงมา.
อับดุลเลาะห์ อิบนุ มัสอูด กล่าวว่า: “ ขอสาบานต่ออัลเลาะห์ซึ่งไม่มีพระเจ้าที่ถูกสักการะโดยเที่ยงแท้นอกจากพระองค์เท่านั้น ว่า ไม่มีซูเราะห์ใดจากคัมภีร์ของอัลเลาะห์ที่ถูกประทานลงมานอกจากฉันต้องรู้ว่า ลงมาที่ใด และลงมาด้วยสาเหตุใด, และถ้าหากฉันรู้ว่ามีผู้ใดรู้คัมภีร์ของอัลเลาะห์มากยิ่งกว่าฉัน โดยที่อูฐสามารถไปถึงเขาผู้นั้นได้ ฉันก็จะต้องขี่อูฐเดินทางไปหาเขา “
3- มีหลักเกณฑ์ทางถ้อยคำ ที่สามารถรู้ได้ว่าเป็นอัลกุรอานประเภท มักกีย์ เช่น :
(ก) ทุกซูเราะห์ที่มีคำว่า ( كَلاَّ) ถือว่าเป็นมักกีย์ คำนี้ถูกกล่าวไว้ในอัลกุรอาน สามสิบสามแห่ง ในสิบห้าซูเราะห์ โดยทั้งหมดนั้นอยู่ในครึ่งสุดท้ายของอัลกุรอาน.
(ข) ทุกซูเราะห์ที่มี อายะห์ ซัจดะห์ ถือเป็นมักกีย์.
(ค) ทุกซูเราะห์ที่เริ่มด้วยอักษรย่อ ถือเป็นมักกีย์ ยกเว้นซูเราะห์ อัลบะกอเราะห์ และอาลิอิมรอน.
(ง) ทุกซูเราะห์ที่มีประวัตินบีต่างๆ และประวัติของประชากรในยุดก่อนๆ ถือเป็นมักกีย์ ยกเว้น ซูเราะห์ อัลบะกอเราะห์.
ส่วนหลักเกณฑ์ของอัลกุรอานประเภท มะดะนีย์ที่สำคัญมีดังนี้ :
(ก) ทุกซูเราะห์ที่กล่าวถึงเรื่องบทลงโทษ และบทบัญญัติต่างๆ อย่างกว้างขวางถือเป็น มะดะนีย์.
(ข) ทุกซูเราะห์ที่กล่าวถึงเรื่อง ญิฮาด และข้อกำหนดต่างๆในเรื่องญิฮาด ถือเป็น มะดะนีย์.
(ค) ทุกซูเราะห์ที่กล่าวอย่างละเอียดถึงพวกตีสองหน้า(มุนาฟิกีน) กล่าวถึงสภาพ และลักษณะของพวกเขา ถือเป็น มะดะนีย์.
หมายความว่า : อัลกุรอานประเภทมักกีย์ จะให้ความสำคัญอย่างเด่นชัดถึงเรื่องหลักฐานยืนยันการมีพระเจ้าองค์เดียว, ยืนยันสัจจะของรอซูลุ้ลเลาะห์ (ซ.ล), และยืนยันว่าวันสิ้นโลกมีจริง, และให้ความสำคัญกับความเคลือบแคลงใจของพวกผู้ตั้งภาคี (มุชริกีน) และการโต้ตอบพวกเขาด้วยหลักฐานที่ทำลายความเคลือบแคลงเหล่านั้น.
สำหรับอัลกุรอานประเภท มะดะนีย์ นั้นพวกเราจะเห็นว่าให้ความสำคัญอย่างชัดเจนเกี่ยวกับเรื่องบทบัญญัติต่างๆ , ซึ่งบางอย่างเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับ ฮะลาล และฮะรอม, บางอย่างเกี่ยวกับอิบาดะห์ และมุอามะลาต … ตลอดจนข้อกำหนดอื่นๆ .
เช่นเดียวกับที่อัลกุรอานประเภทมะดะนีย์จะให้ความสำคัญกับการเรียกร้องชาวคัมภีร์สู่อิสลาม, และให้ความสำคัญกับการโต้กับพวกเขาในเรื่องหลักศรัทธาที่เหลวไหลของพวกเขา, และการที่พวกเขาบิดเบือนคัมภีร์ที่ถูกประทานลงมาจากเบื้องบน ที่อัลเลาะห์ได้ประทานให้แก่นบีมูซา (อ.ล) และนบีอีซา (อ.ล).
4- ซูเราะห์ มะดะนีย์มียี่สิบซูเราะห์ ส่วนใหญ่แล้วจะมีจุดเด่นอยู่ที่มีอายะห์ยาว, และ ซูเราะห์ยาว.
ส่วนซูเราะห์มักกีย์ มีแปดสิบสองซูเราะห์มีทั้งซูเราะห์ยาว, ซูเราะห์ปานกลาง และซูเราะห์สั้น.
มีสิบสองซูเราะห์ ที่บางซูเราะห์ส่วนใหญ่เป็นมักกีย์ (ส่วนน้อยเป็นมะดะนีย์), และบางซูเราะห์ส่วนใหญ่เป็นมะดะนีย์.
ดังนั้นจำนวนซูเราะห์ของอัลกุรอานจึงมี หนึ่งร้อยสิบสี่ซูเราะห์.