miftahcairo.com

2.การเข้าสู่เดือนรอมาดอน

จะเข้าสู่เดือนรอมาดอน  

ด้วยหนึ่งประการจากสองประการต่อไปนี้

ثبوتشهـررمضـان

การเข้าสู่เดือนรอมาดอน

          จะเข้าสู่เดือนรอมาดอน  ด้วยหนึ่งประการจากสองประการต่อไปนี้

       หนึ่ง:เห็นหิลาล (ดวงจันทร์เสี้ยว) ในเวลากลางคืนของวันที่สามสิบ (หมายถึงวันที่ยี่สิบเก้าค่ำลง)

ของเดือนชะอฺบาน ทั้งนี้โดยมีพยานหนึ่งคนที่มีคุณธรรมหนึ่งคน มายืนยันต่อหน้ากอดี ว่าตนได้เห็นดวง

จันทร์เสี้ยวแล้ว

      สอง:ครบเดือนชะอฺบานสามสิบวัน ในกรณีที่เห็นดวงจันทร์เสี้ยว ได้ลำบากเพราะมีเมฆบดบังหรือเมื่อไม่

มีพยานที่มีคุณธรรมมาให้การยืนยันว่าตนได้เห็นจันทร์เสี้ยวแล้ว ดังนั้นให้ปล่อยเดือนชะอฺบาน ไปจนครบ

สามสิบวันเพราะถือเป็นต้นเดิม เมื่อไม่มีอะไรมาโต้แย้งเป็นอย่างอื่น

     หลักฐานทั้งสองประการนี้  ได้แก่คำของท่านนบี(ซ.ล.)ที่กล่าวว่า

:” صوموالرؤيته،وأفطروالرؤيته،فإنغمعليكمفأكملواعدةشعبانثلاثينيوماً“ رواهالبخاري

 ( 1810 ) ومسلم( 1080 )

“ท่านทั้งหลายจงถือศีลอดเพราะเห็นจันทร์เสี้ยว   และจงละศีลอดเพราะเห็นจันทร์เสี้ยว ดังนั้นหากมีเมฆ

เหนือเกิดขึ้นเหนือพวกท่าน ก็ให้พวกท่านปล่อยเดือนชะอฺบานให้ครบสามสิบวันเถิด” รายงานโดยบุคอรี

(1810)และมุสลิม(1080)

وعنابنعباس قال: جاءأعرابيإلىرسولالله،فقال: إنيرأيتهلالرمضان. فقال

 “أتشهدأنلاإلهإلاالله“ قال: نعم. قال:” أتشهدأنمحمداًرسولالله“ قال: نعم.قال: يابلال،

 أذنفيالناس،فليصومواغداً“ صححهابنحبـان

( مواردالظمآن870 ) والحـاكم( 1/424)

      “เล่าจากอิบนิอับบาส ร.ด. ได้กล่าวว่า “มีชาวอาหรับจากชนบทคนหนึ่งได้มาหาท่านรอซูลุ้ลเลาะห์ (ซ.ล.)

แล้วพูดขึ้นว่า “แท้จริงฉันเห็นเดือนเสี้ยวของรอมาดอน” ท่านกล่าวว่า “เจ้าจะปฎิญาณได้ไหมว่าไม่มีพระเจ้า

อื่นใดที่ถูกสักการะโดยเที่ยงแท้นอกจากอัลเลาะห์เท่านั้น” เขาตอบว่า     ได้ครับ ท่านกล่าวอีกว่า ท่าน

จะปฎิญาณได้ไหมว่า มุฮำหมัดเป็นศาสนทูตของอัลเลาะห์  เขาตอบว่า ได้ครับ ท่านรอซูลลุ้ลเลาะห์ จึง

กล่าวขึ้นว่า บิลาลเอ๋ย เจ้าจงประกาศให้ประชาชนทราบเถิดว่า ให้พวกเขาถือศีลอดในวันพรุ่งนี้”

อิบนุฮิบานกล่าวว่าเป็นฮะดิษซอเฮียะฮ์(มะวาริด ซอมอาน870)และฮากิม(1/424)    

       เมื่อเห็นเดือนเสี้ยวในเมืองหนึ่ง ชาวเมืองใกล้เคียงจำเป็นต้องถือศีลอดตามชาวเมืองในเมืองที่เห็นด้วย

 แต่ชาวเมืองที่ห่างไกลกันไม่จำเป็นต้องถือศีลอดตาม เพราะเมืองที่ใกล้กัน เช่น ดามัสกัสฮิมส์และฮะลับ มี

สภาพเหมือนเป็นเมืองเดียวกัน ซึ่งไม่เหมือนกับเมืองที่ไกลๆ เช่น ดามัสกัส ไคโรและมักกะห์

      หลักที่ใช้ในการพิจารณาว่าเป็นเมืองที่ใกล้กันคือมีมัตละอฺ (ตำแหน่งขึ้นตกของดวงอาทิตย์)ต่างกัน

หลักฐานในเรื่องดังกล่าวฮะดิษที่มุสลิม(1087)ได้รายงานจากกุรัยบ์ว่า

مارواهمسلم( 1087 ) عنكريبقال: استهلعليَّرمضانوأنابالشام،فرأيتالهلالليلة

الجمعة،ثمقدمتالمدينةفيآخرالشهر،فسألنيابنعباس : متىرأيتمالهلال؟فقلت: رأيناه

ليلةالجمعة. قال: أنترأيته؟قلت: نعم. ورآهالناس،وصامواوصاممعاوية،فقال: كلنا

رأيناهليلةالسبت. فلانزالنصومحتىنكملثلاثين،أونراه. فقلت: أولاتكتفيبرؤيةمعاوية

وصيامه؟قال: لا،هكذاأمرنارسولالله

       ข้าพเจ้าได้เข้าสู่รอมาดอนขณะที่ข้าพเจ้าอยู่เมืองชาม ข้าพเจ้าเห็นเดือนเสียวในคืนวันศุกร์ หลังจากนั้น

ข้าพเจ้าได้เดินทางมาที่เมืองมะดีนะห์ในตอนปลายเดือนนั้น อิบุอับบาส (ร.ด.)ได้ถามข้าพเจ้าว่า พวกท่าน

เห็นเดือนเสี้ยวเมื่อไหร่? ข้าพเจ้าตอบว่า ข้าพเจ้าเห็นเดือนเสี้ยวในคืนวันศุกร์ เขาถามอีกว่า ท่านเห็นมันด้วย

หรือ ข้าพเจ้าตอบว่า ถูกแล้วประชาชนก็เห็นมัน พวกเขาได้ถือศีลอด และมุอาวิยะห์ก้ได้ถือศีลอด เขากล่าว

ขึ้นว่า พวกเราเห็นมันคืนวันเสาร์ ดังนั้นเราจะต้องถือศีลอดเรื่อยไปจนกว่าจะครบสามสิบวันหรือจนกว่าจะเห็น

มัน ฉันถามว่า ท่านยังไม่พอหรือที่มุอาวิยะห์เห็นและถือศีลอด เขาตอบว่า ไม่ ดังที่กล่าวนี้ ท่านรอซูลลุ้ล

เลาะห์ (ซ.ล.)ได้ใช้พวกเรา

      ผู้รู้กล่าวว่า ในกรณีของชาวเมืองที่อยู่ไกล ที่ยังไม่จำเป็นต้องถือศีลอดนั้นถ้าหากมีคนจากเมืองที่เห็น

เดินทางไปอยู่เมืองที่อยู่ไกล ให้เขาถือศีลอดตามชาวเมืองนั้น แม้ตัวเขาเองจะถือศีลอดครบสามสิบวันแล้วก็

ตาม เพราะการที่เขาเดินทางไปยังเมืองนั้นทำให้เขากลายเป้นสมาชิกคนหนึ่งของเมืองนั้นไป ข้อบังคับที่ใช้

อยู่กับชาวเมืองนั้นก็ต้องนำมาใช้บังคับเขาด้วยเช่นกัน  ส่วนคนที่เดินทางไปจากเมืองที่ยังไม่เห็นฮิลาล ไป

ยังเมืองที่เห็นฮิลาลกันแล้ว ให้เขาออกจากการถือศีลอดพร้อมกับชาวเมืองนั้น โดยไม่คำนึงว่าเขาจะถือศีล

อดได้ยี่สิบแปดวัน เพราะเดือนนั้นอาจเป็นเดือนขาดที่มียี่สิบเก้าวัน หรือเขาถือศีลอดได้ยี่สิบเก้าวัน เพราะ

เดือนนั้นอาจเป็นเดือนเต็มที่มีสามสิบวัน ก็ตาม แต่ในกรณีที่เขาถือศีลอดได้เพียงยี่สิบแปดวันนั้นเขา

จำเป็นต้องถือศีลอดชดใช้ (กอดออฺ)อีกวันหนึ่ง เพราะเขายังถือศีลอดไม่ครบเดือนทั้งนี้เพราะเดือนอาหรับจะ

ไม่มียี่สิบแปดวัน อย่างน้อยต้องไม่ต่ำกว่ายี่สิบเก้าวัน และอย่างมากไม่เกินสามสิบวัน

       คนหนึ่งออกเดินทางจากเมืองที่กำลังเป็นวันอีด ไปยังอีกเมืองหนึ่งที่ห่างไกล และชาวเมืองกำลังถือ

ศิลอดกันเขาจำเป็นต้องอดอาหาร  (อิมซาก) ตลอดวันนั้นเพื่อให้สอดคล้องกับชาวเมืองนั้น