Headline

6-อัลกุรอานที่เป็นมักกีย์และมะดะนีย์

6-อัลกุรอานที่เป็นมักกีย์และมะดะนีย์

1-คำนิยามที่ถูกต้อง:  อัลกุรอานที่เป็นมักกีย์นั้นคือ: อัลกุรอานที่ถูกประทานลงมาก่อนการฮิจเราะห์

ถึงแม้จะไม่ได้ถูกประทานที่มักกะห์ก็ตาม.

ส่วนอัลกุรอานที่เป็นมะดะนีย์นั้นคือ: อัลกุรอานที่ถูกประทานลงมาภายหลังการฮิจเราะห์  ถึงแม้จะ

ไม่ได้ถูกประทานที่มะดีนะห์ก็ตาม.

ยกตัวอย่างเช่นคำดำรัสของอัลเลาะห์ตาอาลาที่ว่า:

{ اَلْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِيْنَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِيْ وَرَضِيْتُ لَكُمُ اْلإِسْلاَمَ دِيْنًا }

“ในวันนี้เราได้ให้ศาสนาของพวกท่านครบถ้วนแล้ว  และได้ประทานความโปรดปรานของเราให้แก่พวกท่าน

อย่างสมบูรณ์ “  (อัลมาอิดะห์: 3)

          อายะห์นี้ถือว่าเป็นประเภทมะดะนีย์  ทั้งที่ถูกประทานลงมาที่อะรอฟะห์ในพิธีฮัจญ์อัลวะดาอ์.

และเช่นคำดำรัสของพระองค์ที่ว่า:

{ إِنَّ اللهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا اْلأَمَانَاتِ إِلَى أَهْلِهَا .. }

“ แท้จริงอัลเลาะห์บัญชาพวกท่านให้คืนของฝากแก่เจ้าของของมัน“ (อันนิซาอ์: 58)

อายะห์นี้ถือเป็นประเภทมะดะนีย์  ทั้งที่ถูกประทานที่มักกะห์ในใจกลาง     กะอ์บะห์, ปีที่เข้าพิชิต

มักกะห์(คือปีฮ.ศ.ที่10).

และยังมีคำนิยามอีกมากมายที่ไม่รอดพ้นไปจากมีผู้คัดค้านเช่นบางคนใช้นิยามว่า:

มักกีย์:  คืออัลกุรอานที่ถูกประทานที่มักกะห์

มะดะนีย์: คืออัลกุรอานที่ถูกประทานที่มะดีนะห์.  เป็นต้น

สาเหตุที่ทำให้นิยามนี้อ่อน(ดออีฟ) ก็เพราะยังมีอายะห์อัลกุรอานหลายอายะห์ที่ไม่ได้ถูกประทานที่

มักกะห์และมะดีนะห์แต่ถูกประทานในที่แห่งอื่นเช่นที่ฮุดัยบียะห์บัดร์, อุฮุด, ตะบูกและที่อื่นนอกจากนี้.

2-  ไม่มีทางที่จะรู้จักมักกีย์และมะดะนีย์ได้นอกจากโดยอาศัยการรายงานจากซอฮาบะห์เท่านั้นเพราะพวก

เขาอยู่ในยุคที่อัลกุรอานถูกประทานลงมา. พวกเขารู้เวลาที่อัลกุรอานถูกประทาน, และรู้สภาวะแวดล้อม

ขณะที่อัลกุรอานถูกประทานลงมา.

       อับดุลเลาะห์อิบนุมัสอูดกล่าวว่า: “ ขอสาบานต่ออัลเลาะห์ซึ่งไม่มีพระเจ้าที่ถูกสักการะโดยเที่ยงแท้

นอกจากพระองค์เท่านั้นว่าไม่มีซูเราะห์ใดจากคัมภีร์ของอัลเลาะห์ที่ถูกประทานลงมานอกจากฉันต้องรู้ว่าลง

มาที่ใด  และลงมาด้วยสาเหตุใด, และถ้าหากฉันรู้ว่ามีผู้ใดรู้คัมภีร์ของอัลเลาะห์มากยิ่งกว่าฉันโดยที่อูฐ

สามารถไปถึงเขาผู้นั้นได้  ฉันก็จะต้องขี่อูฐเดินทางไปหาเขา“

3-มีหลักเกณฑ์ทางถ้อยคำที่สามารถรู้ได้ว่าเป็นอัลกุรอานประเภทมักกีย์  เช่น:

(ก)   ทุกซูเราะห์ที่มีคำว่า(กั้ลลา)  ถือว่าเป็นมักกีย์  คำนี้ถูกกล่าวไว้ในอัลกุรอานสามสิบสามแห่ง

ในสิบห้าซูเราะห์   โดยทั้งหมดนั้นอยู่ในครึ่งสุดท้ายของอัลกุรอาน.

(ข) ทุกซูเราะห์ที่มีอายะห์ซัจดะห์  ถือเป็นมักกีย์.

(ค) ทุกซูเราะห์ที่เริ่มด้วยอักษรย่อถือเป็นมักกีย์ยกเว้นซูเราะห์อัลบะกอเราะห์และอาลิอิมรอน.

(ง)  ทุกซูเราะห์ที่มีประวัตินบีต่างๆ  และประวัติของประชากรในยุดก่อนๆถือเป็นมักกีย์ยกเว้นซูเราะห์

 อัลบะกอเราะห์.

          ส่วนหลักเกณฑ์ของอัลกุรอานประเภทมะดะนีย์ที่สำคัญมีดังนี้:

(ก)   ทุกซูเราะห์ที่กล่าวถึงเรื่องบทลงโทษและบทบัญญัติต่างๆอย่างกว้างขวางถือเป็นมะดะนีย์.

(ข)   ทุกซูเราะห์ที่กล่าวถึงเรื่องญิฮาดและข้อกำหนดต่างๆในเรื่องญิฮาด  ถือเป็น     มะดะนีย์.

(ค)  ทุกซูเราะห์ที่กล่าวอย่างละเอียดถึงพวกตีสองหน้า(มุนาฟิกีน) กล่าวถึงสภาพและลักษณะของพวกเขา

  ถือเป็นมะดะนีย์.

          หมายความว่า: อัลกุรอานประเภทมักกีย์จะให้ความสำคัญอย่างเด่นชัดถึงเรื่องหลักฐานยืนยันการมี

พระเจ้าองค์เดียว, ยืนยันสัจจะของรอซูลุ้ลเลาะห์(ซ.ล), และยินยันว่าวันสิ้นโลกมีจริง, และให้ความสำคัญกับ

ความเคลือบแคลงใจของพวกผู้ตั้งภาคี(มุชริกีน) และการโต้ตอบพวกเขาด้วยหลักฐานที่ทำลายความเคลือบ

แคลงเหล่านั้น.

          สำหรับอัลกุรอานประเภทมะดะนีย์นั้นพวกเราจะเห็นว่าให้ความสำคัญอย่างชัดเจนเกี่ยวกับเรื่อง

บทบัญญัติต่างๆ, ซึ่งบางอย่างเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับฮะลาลและฮะรอม, บางอย่างเกี่ยวกับอิบาดะห์และมุอามะ

ลาต… ตลอดจนข้อกำหนดอื่นๆ.

          เช่นเดียวกับที่อัลกุรอานประเภทมะดะนีย์จะให้ความสำคัญกับการเรียกร้องชาวคัมภีร์สู่อิสลาม, และให้

ความสำคัญกับการโต้กับพวกเขาในเรื่องหลักศรัทธาที่เหลวไหลของพวกเขา, และการที่พวกเขาบิดเบือนคัมภีร์

ที่ถูกประทานลงมาจากเบื้องบนที่อัลเลาะห์ได้ประทานให้แก่นบีมูซา(อ.ล) และนบีอีซา(อ.ล).

4-    ซูเราะห์มะดะนีย์มียี่สิบซูเราะห์  ส่วนใหญ่แล้วจะมีจุดเด่นอยู่ที่มีอายะห์ยาว,  และ  ซูเราะห์ยาว.

          ส่วนซูเราะห์มักกีย์มีแปดสิบสองซูเราะห์มีทั้งซูเราะห์ยาว, ซูเราะห์ปานกลางและซูเราะห์สั้น.

          มีสิบสองซูเราะห์  ที่บางซูเราะห์ส่วนใหญ่เป็นมักกีย์(ส่วนน้อยเป็นมะดะนีย์), และบางซูเราะห์ส่วน

ใหญ่เป็นมะดะนีย์.

          ดังนั้นจำนวนซูเราะห์ของอัลกุรอานจึงมีหนึ่งร้อยสิบสี่ซูเราะห์.